Dat de natuur door duizenden chemische stoffen vervuild is, weet iedereen zo naderhand wel. Onlangs heeft men in Engeland een aanzienlijke hoeveelheid prozac vastgesteld in het oppervlaktewater. Er is echter meer. Dag en nacht worden onze lichaamscellen bestookt met het complete gamma van stralingen, voortkomend van electrische leidingen, radio-, televisie-, radar-, satelliet- en lasergolven, om nog niet te spreken van ioniserende golven, die men radioactief noemt. Dit heeft onze arme, oude planeet nog nooit meegemaakt.

In onze maatschappij heerst nog altijd bij velen het gevoel van vertrouwen en veiligheid tegenover de overheids instanties. De feiten, waarbij de overheid dit vertrouwen heeft beschaamd, stapelen zich helaas op.

Na de ramp in Tsjernobyl was de verhoogde radioactiviteit in ons land te meten door iedereen in het bezit van een eenvoudige geigerteller. Toen echter verscheidene verontruste burgers de overheid daarover uitleg vroegen, werden ze steevast wandelen gestuurd met een “niks aan de hand” smoesje. Later werd de ramp wereldnieuws, waardoor andermaal duidelijk werd, dat de officiële instanties het niet zo nauw nemen met de waarheid, maar vooral paniek willen vermijden.

Een ander voorbeeld zijn de amalgaam tandvullingen, voor 50% bestaande uit kwikzilver, een uiterst giftig product, dat verdampt bij kamertemperatuur en vooral de zenuwcellen binnendringt, maar dat ook langs de bloedsomloop levenslang het lichaam vergiftigt. Het is bewezen, dat deze gifbommen mede verantwoordelijk zijn voor vele kwalen, waaronder het chronisch oververmoeidheid syndroom, M.S., A.L.S. enz. Dit vindt men echter geen beletsel om deze lang voorbijgesteefde tandvulling techniek nog altijd de studenten tandartsen op de universiteit te blijven aanprijzen. Amalgaam vullingen kunnen echter vervangen worden door composiet, maar de eliminatie van kwikzilver vraagt een langdurige behandeling. www.chlorella.be

Na tientallen jaren research en miljarden verspilling in kankeronderzoek heeft men nog altijd geen interesse in de eigenlijke oorzaak van kanker. In de jaren zeventig beweerde de schoolgeneeskunde algemeen, dat kanker niets met voeding te maken had en werd Dr.Moerman als kwakzalver uit alle debatten weggehoond. Ook Dr. Hammer uit Munchen kreeg geen enkel forum om zijn perfect bewijsbare theorie in verband met kanker en emotionele shock uiteen te zetten. Hij werd zelfs officieel gek verklaard zonder kans te krijgen zich te verdedigen. Alle fondsen voor onderzoek werden in één richting geduwd : Chemotherapie en bestraling. Deze richting, vooral interessant voor de pharma-
industrie, houdt geen rekening met een zelfgenezend princiep in de natuur en is er alleen op gericht het symptoom, de tumor, ten allen prijze te vernietigen.

Het is een feit, dat de oorzaken van kanker complex zijn, maar juist daarom moeten ze opgespoord en opgeruimd. Waarom houdt de schoolgeneeskunde zich alleen bezig met symptomen? Omdat deze geneeskunde volledig beheerd wordt door de pharma-industrie, die aan symptoombehandeling, betaald door de gemeenschap, astronomische bedragen incasseert. De strijd tegen kanker wordt vooreerst gefinancierd door de staat (wij allen) en nogmaals door allerlei campagnes in de media. Desondanks sterven meer en meer mensen aan kanker en meer en meer leven er rijkelijk van.

Waarom gelijkt deze oorlog tegen de tumoren zo treffend op de gevechten in Korea, Vietnam en Irak? Omdat ze begonnen uit dezelfde filosofische visie : oppressieve aanpak van symptomen zonder doorzicht in de oorzaken ervan. Arrogantie is het kenmerk van deze filosofie en het gevolg is miserie zonder enige kans op oplossing. De 'oog om oog, tand om tand' opvatting houdt het palestijns probleem voor eeuwig in stand, zodat het zich kan uitbreiden in tijd en ruimte om tenslotte onze planeet totaal te verwoesten.

Wat gebeurt in de levende cel?

Het menselijk lichaam is een systeem van ongelooflijke precisie. Heel wat organen zijn erop gericht de kwalitiet van het bloed binnen zeer beperkte kritische zones te houden. Waarom is het glucosegehalte bijvoorbeeld zo kritisch? Meer en meer mensen lijden aan hypoglycemie. Dit betekent, dat de bloedsuiker huishouding in de war zit, zodat deze personen onbewust van de ene extreme gemoedstoestand in de andere tuimelen tot groot ongenoegen van hun omgeving. De kritische begrenzingen van de bloedkwaliteit is dus nodig om het zenuwstelsel te optimaliseren, waarmee we kunnen denken en voelen.

Het zenuwstelsel met zijn bewuste centraal systeem, het autonome vegetatieve systeem en het controle en correctie systeem laat de wetenschapslui nog met hopen onopgeloste raadsels zitten. De meeste van onze cellen worden voortdurend vernieuwd met behoud van hun specifieke functies, waarbij het controle systeem in de hersenen, bij middel van subtiele signalen, er voor zorgt, dat alles gebeurt volgens een oorspronkelijke individuele blauwdruk. Deze subtiele signalen, zijn van electrische aard, gebruiken de meridianen van de acupunctuur als vervoermiddel en zijn wat amperage betreft nauwelijks te meten. Onze celdeling is dus afhankelijk van uiterst zwakke electrische impulsen, die het bevel geven waar, hoe, wanneer en hoever deze werking moet gebeuren.

Als we beseffen, dat we in een leefwereld vertoeven, die overspoeld wordt met allerlei draaggolven en gedragen golven van alle golflengten, frekwenties en intensiteiten, dan is het zeer begrijpelijk, dat deze golven de impulsen in ons lichaam kunnen verstoren, dankzij het resonnantie fenomeen. (denk aan de menselijke stem, die glazen kan doen stukspringen door resonnantie.)

Niet alleen de celdeling wordt verstoord, waardoor wildgroei kan ontstaan, maar ook de orgaanfuncties kunnen geremd worden met alle gevolgen voor het complexe raderwerk, dat ons lichaam inhoudt. Dit betekent, dat gelijkwelke kwaal het gevolg kan zijn van electromagnetische stralingen, die we zelf gemaakt hebben om ons leven te vergemakkelijken.

Als we deze schadelijke stralingspatronen vooral uit onze slaapplaats, maar liefst ook uit de rest van onze biosfeer kunnen neutraliseren, dan is er een zeer groot deel oorzaken van ziekte opgeruimd, waardoor het gebruik van chemische medicatie fel zal verminderen.

De kostprijs van chemische medicatie is de zwaarste dobber in de jaarlijkse begroting van de ziekte verzekering. Elk jaar stijgt die begroting met 4,5% en ze schiet nog 310 miljoen euro te kort per jaar. De vergrijzing van de bevolking doet daar nog een schep bovenop, alsook de lichtzinnige voorschrijfkoorts, waaraan de meeste dokters lijden. Van alle 55 plussers neemt 1/3 levenslang antibloeddruk medicatie, 1/5 neemt anti- depressiva, 1/6 maagmedicatie en 1/9 de dure cholesterolremmers. De vooruitzichten zijn op zijn minst verontrustend te noemen. Het mag iedereen verbazen, maar de levensduur wordt alsmaar langer ten koste van de levenskwaliteit. We sukkelen dus langer door het leven, zodat meer en meer gebruik gemaakt wordt van euthanasie of zelfmoord.
Is dat het besluit van de welvaartstaat?